Kto się boi Virginii Woolf? - spektakl Teatru Polonia

Sztuka świetna, Ewa Kasprzyk boska. Mile spędzony wieczór. Polecam.

Oglądałam spektakl z mieszanymi uczuciami. Przeszkadza nadmiar wulgaryzmów. Gra aktorska wyśmienita.

Perfekcyjna sztuka z perfekcyjnie dobraną obsadą. Niesamowita Ewa Kasprzyk i mnóstwo emocji aż do ostatniej sceny. Bardzo polecam

Wspaniałe przedstawienie, głównie dzięki postaci Marthy i George'a granych przez Ewę Kasprzyk i Krzysztofa Dracza. Są to mistrzowsko skonstruowane portrety psychologiczne małżonków. którzy się kochają i nienawidzą, przyciągają i toczą wojnę, dręczą i zadają sobie ból a jednocześnie zrobiliby dla siebie wszystko. Każde z tych dwojga aktorów potrafiło w zupełnie różny sposób zbudować swoją postać, bardzo wyrazistą, ale nie przerysowaną, a każdy z widzów mógł się w tych postaciach przejrzeć i zobaczyć cząstkę siebie i swoich demonów. Jednocześnie wprowadzone elementy komedii dodały lekkości i nadziei, że nie wszystko jeszcze stracone i zawsze możemy podjąć próbę zmiany (ale siebie, nie partnera). Wysoko oceniam także reżyserię spektaklu. Mankamentem przedstawienia jest niestety gra dwójki młodych aktorów, szczególnie aktora, który zagrał swoją postać bez wyrazu, w sposób nieprzemyślany, a jego jedynym atutem był nagi tors i mięśnie wyćwiczone na siłowni. Brakuje temu aktorowi zarówno warsztatu, jak i pomysłu na rolę. Jego głos jest nienaturalny, brzmi jak amator w teatrzyku szkolnym. Szkoda, bo jest to ciekawa rola, która przez tę grę sprowadza postać do nic nieznaczącej. Nawet nie chce się zapamiętać nazwiska aktora, lepiej chyba wypada w roli celebryty.

Polecam, do zastanowienia ale też śmieszne

Proza życia, każdy pragnie miłości i akceptacji a tak trudno pogodzić się z tym co przygotował dla nas świat. Świetna gra aktorów.

Cudowny uczta dla ciała i duszy. Ewa Kasprzyk jak zwykle wymiata, ale Antoni Pawicki dzielnie dotrzymuje kroku. Bardzo dobry spektakl.

Rozpoczyna się zabawnie, życiowo, zaskakująco i intrygująco, a na końcu robi się poważnie.... Całość bardzo pozytywnie. Moim zdaniem warto.

Wiadomość z prośbą o wyrażeniem opinii i pytaniem "Jak się Państwo bawili" zdecydowanie nie jest na miejscu, bo to nie jest spektakl do zabawy, choć niestety odniosłem wrażenie, jakby twórcy nie mogli się zdecydować, czy robią spektakl dramatyczny, czy usiłują przekształcić w komedię (momentami w stronę teatru absurdu). Skróty w kluczowych miejscach (m. in. brak sceny Nicka i Honey w łazience i zastąpienie jej niemym materiałem filmowym) powodują, że widz nieznający oryginalnej wersji nie odczyta całej historii. Niestety - niedosyt i rozczarowanie.

Nudne... jedyny plus gra aktorska