Olaf Lubaszenko

Olaf Lubaszenko. Rodzina, młodość i początki

Olaf Lubaszenko urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu. Pochodzi z artystycznej rodziny – jego ojcem jest Edward Linde-Lubaszenko, aktor filmowy, telewizyjny i teatralny, a matką Asja Łamtiugina, poetka, plastyczka i aktorka związana m.in. z teatrem w Białymstoku. Ważną postacią w jego życiu był także aktor Jan Nowicki, który został jego ojcem chrzestnym.

Choć dorastał blisko świata filmu i teatru, nie od razu traktował aktorstwo jako oczywisty wybór. Po maturze rozpoczął studia socjologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, później uczył się także w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. Studiów jednak nie ukończył – bo coraz mocniej upominało się o niego kino. W 1991 roku zdał aktorski egzamin eksternistyczny, wcześniej bowiem nie uczęszczał do żadnej Akademii Aktorskiej.

Pierwsze role Olafa Lubaszenki i spotkanie z wielkim kinem

Przed kamerą pojawił się bardzo wcześnie. Jako nastolatek zagrał w serialu „Życie Kamila Kuranta”, wcielając się w głównego bohatera w czasie dzieciństwie. W kolejnych latach występował m.in. w produkcjach takich jak „Sonata marymoncka” czy „Łuk Erosa”.

Przełom przyszedł w 1988 roku. Lubaszenko wystąpił wtedy w dwóch ważnych filmach: „Piłkarskim pokerze” Janusza Zaorskiego oraz „Krótkim filmie o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego, będącym jedną z części „Dekalogu” wybitnego reżysera. Rola Tomka w filmie Kieślowskiego stała się jednym z najważniejszych momentów jego wczesnej kariery – subtelna, emocjonalna i bardzo mocno zapamiętana przez widzów.

Lubaszenko pracował przy „Dekalogu” również po drugiej stronie kamery, jako asystent Kieślowskiego przy kilku częściach cyklu. Podobną funkcję pełnił także przy filmie Andrzeja Wajdy zatytułowanym „Pierścionek z orłem w koronie”.

Olaf Lubaszenko w filmach lat 90.

Lata 90. były dla Olafa Lubaszenki okresem bardzo intensywnym, ale i pełnym sukcesów. Występował w filmach, które do dziś są ważnymi punktami odniesienia dla polskiego kina popularnego. Zagrał m.in. w „Krollu”, „Psach”, „Słodko gorzkim”, „Demonach wojny według Goi” i „Operacji Samum”. Szczególnie współpraca z Władysławem Pasikowskim mocno wpisała go w wyobraźnię widzów jako aktora kina sensacyjnego, mocnego, męskiego, ale i niepozbawionego wrażliwości.

Osobnym, bardzo ważnym tytułem w jego dorobku pozostaje „Zabić Sekala” w reżyserii Vladimíra Michálka. Rola Jury Barana przyniosła Lubaszence duże uznanie krytyków oraz nagrody, w tym Orła dla najlepszego aktora.

Reżyseria. Od „Sztosu” do „Chłopaki nie płaczą”

Jako samodzielny reżyser Olaf Lubaszenko zadebiutował w 1997 roku filmem „Sztos”. Produkcja, w której wystąpili m.in. Cezary Pazura i Jan Nowicki, dobrze wpisała się w klimat polskiego kina rozrywkowego końca lat 90. – z charakterystycznymi dialogami, przestępczo-komediową atmosferą i bohaterami, których widzowie szybko zapamiętywali.

Prawdziwym hitem okazał się jednak kolejny film Lubaszenki, czyli „Chłopaki nie płaczą” z Maciejem Stuhrem, Cezarym Pazurą, Michałem Milowiczem i Mirosławem Zbrojewiczem. Film szybko zyskał status kultowej komedii, a wiele dialogów weszło do potocznego języka widzów i zostało w nim do dziś. Podobnym tropem szedł „Poranek kojota” – również z młodym Maciejem Stuhrem, a także z Karoliną Rosińską, Michałem Milowiczem i Januszem Józefowiczem.

W reżyserskim dorobku Lubaszenki znalazły się także m.in. „E=mc²”, „Złoty środek” oraz „Sztos 2”. Jako twórca najczęściej sięgał po komedię, sensację, farsowy rytm i bohaterów balansujących między życiowym sprytem a chaosem, często je mieszając i tworząc wyjątkowe w historii polskiego kina filmy.

Teatr, telewizja i działalność artystyczna

Olaf Lubaszenko przez lata nie ograniczał się wyłącznie do kina. Występował na scenie teatralnej, pracował przy spektaklach, pojawiał się w produkcjach telewizyjnych i prowadził programy. Istotną produkcją, w której się pojawił był serial sensacyjny „Pogranicze w ogniu” w reżyserii Andrzeja Konica, w którym wraz z Cezarym Pazurą stworzył niezapomniany duet bohaterów, których losy przeplatały się w dwudziestoleciu międzywojennym – aż do wybuchu II Wojny Światowej.

Jest również dyrektorem artystycznym Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach – wydarzenia, które od lat gromadzi znane postaci polskiej sceny, filmu, teatru i telewizji. Lubaszenko był także gospodarzem wydarzeń i konferansjerem.

Olaf Lubaszenko w „Ludziach inteligentnych”

Olaf Lubaszenko występuje w popularnej komedii teatralnej „Ludzie inteligentni”. To spektakl o parach, które próbują poukładać swoje relacje, ale zamiast spokojnej stabilizacji dostają serię emocjonalnych napięć, nieporozumień i związkowych komplikacji.

Sztuka opiera się na dialogu, obserwacji codzienności i sytuacjach, w których widz może rozpoznać coś znajomego – czasem zabawnego, czasem niewygodnego, ale często bardzo trafnego. Na scenie obok Olafa Lubaszenki pojawiają się m.in. Maria Seweryn, Magdalena Stużyńska, Szymon Bobrowski czy Renata Dancewicz.

„Pół żartem...”. Olaf Lubaszenko jako reżyser i aktor

W repertuarze Olafa Lubaszenki znajduje się także spektakl „Pół żartem...”, który wyreżyserował. Co więcej, sam również występuje w tym tytule. To ciepła, inteligentna komedia o rodzinnych relacjach, w której śmiech idzie w parze z refleksją.

Punktem wyjścia jest spotkanie bliskich osób, rozmowy przy kawie i rodzinne sprawy, które pozornie można potraktować lekko, ale szybko okazuje się, że pod żartem kryją się emocje, dawne napięcia i potrzeba prawdziwej rozmowy. Spektakl pokazuje, że nawet trudniejsze tematy da się poruszyć z humorem – właśnie pół żartem, ale też pół serio.

Na scenie występują m.in. Pola Gonciarz, Anna-Maria Sieklucka, Krzysztof Wieszczek, Jakub Dmochowski oraz Olaf Lubaszenko. Sprawdź repertuar, kup bilet i spędź wieczór w atmosferze dobrej komedii, która zostawia po sobie nie tylko śmiech, ale i miejsce na refleksję.