Zbigniew Suszyński

Jak rozpoczęła się kariera aktorska Zbigniewa Suszyńskiego?

Zbigniew Suszyński ukończył łódzką filmówkę w 1987 roku. Jeszcze podczas nauki w szkole zagrał w dwóch spektaklach w Teatrze Studyjnym’83 im. Juliana Tuwima. W „Jak wam się podoba” Piotra Cieślaka wystąpił jako Orlando, natomiast w inscenizacji „Wesela” Adama Hanuszkiewicza jako Czepiec.

Jako student zdobył również doświadczenie na małym i dużym ekranie. Pierwsza w jego filmografii pojawiła się rola epizodyczna w serialu „Jan Serce” Radosława Piwowarskiego. Do tego tytułu dołączyły kolejno „Ślady wilczych zębów”, czechosłowacki „Stin kapradiny”, „Sam pośród swoich”, „Prywatne śledztwo”, „ESD” oraz „Cudowne dziecko”.

W jakich teatrach gra Zbigniew Suszyński?

Po uzyskaniu dyplomu Zbigniew Suszyński związał się na kilka sezonów z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi, gdzie stworzył szereg wybitnych scenicznych postaci. Zagrał Lucjusza w „Tytusie Andronikusie”, Jakuba w „Bramach raju”, Kawalera Danceny w „Niebezpiecznych związkach”, Pietię Pietrowa w „Choince u Iwanowów”, Rudolfa w „Indyku”, a także Lisa, Ślimaka i Ucznia w „Pinokiu”. Spróbował też swoich sił jako asystent reżysera. W tej roli współpracował z Tomaszem Zygadło przy spektaklu „Kapelusz pełen deszczu” oraz z Janem Bratkowskim przy przedstawieniu „Indyk”.

Następnym teatralnym przystankiem był Teatr Nowy w Warszawie. Pierwszą realizacją, w której zagrał, po dołączeniu do zespołu, było „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego wyreżyserowane przez sławnego Adama Hanuszkiewicza. Z czasem do tej listy dołączyły takie tytuły jak „Wyzwolenie. Wyspiański – Norwid”, „Parady”, „Cyd” i „Zabawiając pana Sloane’a”.

Od 1992 roku Zbigniew Suszyński jako aktor etatowy jest związany z warszawskim Teatrem Współczesnym. Dotychczas zagrał tam w spektaklach wielu cenionych reżyserów i reżyserek, w tym Macieja Englerta, Erwina Axera, Barbary Sass, Zbigniewa Zapasiewicza, Agnieszki Glińskiej czy Wojciecha Adamczyka.

W swoim CV ma także spektakle Teatru Telewizji oraz Teatru Polskiego Radia, gdzie przy pomocy samego głosu wykreował ponad 200 postaci!

Jakich bohaterów kreuje na ekranie Zbigniew Suszyński?

Zbigniew Suszyński należy do grona aktorów, których twarz jest doskonale znana telewizyjnej i kinowej publiczności. Chociaż z pozoru pozostaje postacią drugiego planu, to jednak jego filmografia pęka w szwach od ról, w których kilka zdań wypowiedzianych w scenie wystarczyło, aby stworzyć bohatera zapadającego w pamięć.

Jednym z ważniejszych projektów filmowych na początku kariery Zbigniewa Suszyńskiego był „Ostatni dzwonek”, w którym zagrał główną rolę. Film z 1989 roku w reżyserii Magdaleny Łazarkiewicz okazał się przełomem, a świat kina zwrócił uwagę na młodego aktora.

Lata 90. przyniosły role, które ugruntowały ekranowy wizerunek Zbigniewa Suszyńskiego. W kultowych „Młodych wilkach” wcielił się w Skorpiona, który idealnie wpisywał się w gangsterską estetykę filmu Jarosława Żamojdy. Niedługo później zagrał w drugiej części uwielbianego przez Polaków tytułu.

Szczególne miejsce w dorobku aktorka zajmują również bohaterowie z małego ekranu. W serialu „Samo życie” przez kilka lat grał Janusza Wojnarowskiego, dziennikarza i szefa działu sportowego w redakcji gazety. Z kolei w telenoweli „Klan” od końca lat 90. wciela się w Igora Rutkę, byłego piłkarza i biznesmena. Do „Na Wspólnej” często powraca jako Przemysław Gwiazda, urozmaicając losy głównych bohaterów serialu. Natomiast z produkcji, które w ostatnim czasie dołączyły do filmografii Zbigniewa Suszyńskiego warto wspomnieć takie tytuły jak „Barwy szczęścia”, „Sprawiedliwi. Trójmiasto” oraz „The Office PL”.

W jaką rolę wciela się Zbigniew Suszyński w spektaklu „Kiedy kota nie ma”?

Co się dzieje, gdy dom pozostaje bez nadzoru, a jego mieszkańcy postanawiają wykorzystać okazję? Spektakl „Kiedy kota nie ma” to dynamiczna komedia omyłek, w której każdy bohater ma własny plan. Nie wiedzą jednak, że ich strategie są ze sobą sprzeczne. Jak szybko wydarzenia wymkną się spod kontroli, gdy żaden z nich nie zważa na oczekiwania tych drugich?

Pełna humoru historia o namiętnościach, zazdrości i komplikacjach zamienia się w kontrolowany chaos, który bawi publiczność do łez. Lawina pomyłek sprawia, że do końca nie można przewidzieć na czym zatrzyma się bieg wydarzeń.